Επιστολή της Ηλέκτρας Γεωργαλλίδου προς τον Ε.Βενιζέλο με την οποία εκφράζει το θαυμασμό της για εκείνον.

παρδία, η ντέρογκος! Έιδα άντερας πά Βαμπάνον θαν εδρόδεραν δι' όνομα δεν, είδα αγγον πά ομιχρον διά το μεία έχον δας, μαι πά μένον ενεκί ε μάλα- οφικείν ορό την μεγάρην τας αραοσμιοδίτας. Έιδε μεγάς, είδε δαν- μάσκος! Έιδε τ' είμελος τος Καρίου ορός αναδίμης. ου τού μεγάρου έδρον μας. Αυτό πά δαν παδομ. ζή ζάντλε ε πά δαν γαρί. ζη είν οριθαρον υγείαν. Έιμπο θ' θοοίθ' ελαρία. νεν διν ποδηνο έφο, παδων έφε διν αλωριν, είδε η μεγάρην τας μελανοφρον- της. Παν διν αγγον δα ορεσούμελο αδο αγγοβορίαν έ παλαναροσίνν. Αγγα Εμείδ θεά έφτ διν φαρεία την οίδιν δας, θαρ' όξα δα ουμοίμαλα μενεδε μαρίνων άτεραρος. Εί δίον έιδε μεγάς, οδον είδε νογό! παρδία μιν οριχμικορί αδι δανμαλγον αδι αγάθην διά δας μεγάρης αρελάς νας, μαι μείνομαι θεμπλαναν έ γαρκείνω οροοταίνδα