Επιστολή του άνεργου Αναστάσιου Μ. Αναστασιάδη και της χείρας μητέρας του Μαρίνας Μ. Αναστασιάδη προς τον Ε.Βενιζέλο με την οποία ζητάνε δάνειο 75 αγγλικών λιρών ώστε να σώσουν το σπίτι τους από τα χρέη που κληρονομήσαν.

Εν τη Μιλω Αναγορ, τη 20η Δεκεμβρίου 1933 (Αν) Εξοχώτατε, Γνωρίζω την κρίσην και τον ενία Ύμων μαρδίαν, ας μαι μιν εύρην μαι γμάτων από ξραδόμια και φιανδεμίαν Φυκήν Ύμων, κορμίο ζή ό ιχάχιετον μαι ταπεινό μή ειν πονημίν Φυκήν μεν μαι των ευναρχημείν μαρδίαν μεν ή γράφω πρός Ύμαν, ήμιν μιρίαμιν ευρήμων διά το άφανιακτον το όμολορον θάρρος μεν, το θάρρος πού μεν οίδι η δυσχεης και οίμεα οχέν μαράβεσαοι, εις πν πειηλδιν η οιμορίνα μαι, των όποιαν μαι έριστωνιμό εινδειμν εις Ύμαν, ειμπιαρώ, ιμετεδω με οχμ των δόταμων των Φυκήν μεν όπως μαι το όρορα των δοιμραθείενς οιμορίειας μαι προσκεδό εις τον μακάρην των παρ' Ύμων εδερτινένων. "Οιαν εφέτος Εξοχώτατε, ευρίσκατε διά των έπισυέτων Ύμων το τηνάμι μαι, μαι μακιδίκοστε μπιά των ευροδιας Ύμων η έχοντε μαι κα τα μαδίεντε πρό των διμας μαι ειν αιμεθαλαβεία, πρός ευγμόν ευεύφδην μια των μπερός μεν, η μόν πού μεν ευμμιν ονά κόδεμον, η μαραβάρεν, η λεπαε θάμεν των χείραν Ύμων, η ευιθεσωρεν των δυσχεην μαράβεσαοι μαι, ολμ διν έτοχμάσμεν ευ φόβου μήνως εττροχιερήσωρεν η έτοχμέωρτε Ύμων. 'Αργότερον παλιν ευεύφδηνεν η επιευεφθώρεν Ύμων εις το Σεροδοχείον, αμά μαι ευι εφονήσημεν μήνως διν γιρωμεν δευτοί. 'Αμμά, Εξοχώτατε, η άνερηνευοσμών οιμορίνας μαι άνοια, μαι η ετικοχωρία η δμήν μαι ποική ην ζορόντων όπιμείραμιν χιχε τούδι χαέν των άχιορεσιας μαι, όπερίν μάδε θείον, μαι επεδίν τιμένων μαι παραμαχήν Ύμων, με των πεποίθεσιν ότι Ύμων ο μαι έχοντε ημάδομος θέμπε μαι ήμαν άπαλοφίδερ.