J.Simon ve J.Wylie'nin Yunanistan ile İngiltere arasındaki mali anlaşmalara ilişkin olarak E.Venizelos'a sunduğu rapor.
173.046.37 · · Αγγλική · makine üretimi, denetlenmedi
Tarama
Özgün metin (diplomatik transkripsiyon)
OCR: kontrollerden geçti · evren/qwen3-vl-30b
-2-
British Government to meet the further drafts of the National
Bank of Greece, and such agreement necessarily continues to bind
the British Government unless the National Bank of Greece has
consented to its abrogation.
clear
There is in our/opinion nothing in the agreement of
December 22nd 1921 which amounts to any such consent. The
National Bank of Greece is not a party to this last named
agreement and indeed Clause 4 recognises this expressly and
binds the Greek Government to use the proceeds of the loan
which it was then hoped might be raised on the London market
to satisfy the claims of the National Bank of Greece and thereby
to secure the consent of the Bank to the cancellation of the
right to any further advances out of the credits provided for
in the agreements of February 10th 1918 and May 19th 1919. But
the contemplated loan on the London market was never raised, and
consequently the Fund never came into existence out of which,
and out of which alone, the Greek Government under clause 4
undertook to satisfy the National Bank of Greece. It follows
necessarily that clause 4 has no operative effect, the National
Bank of Greece has never been satisfied, and the circumstances
under which the Greek Government undertook to satisfy the Bank
have never arisen. The Bank has never consented to any release
of the claim for the balance of the advances which the British
Government pledged itself to make.
We would only add that on the documents before us and the
facts above set out, the conclusion which we venture to express
appears to be quite clear.
JOHN SIMON
JAMES WYLIE.
Temple, E.C.4.
Damgalar ve notlar
- stamp ΜΠΗ bottom right
- handwritten_note Page 2 of 2. top left
Dimotiki Yunanca
Henüz yok.
Türkçe
-2-
Yunanistan Millî Bankasının müteakip poliçelerini karşılama yükümlülüğü yükleyen bir anlaşma teşkil etmektedir ve bu anlaşma, Yunanistan Millî Bankası feshine rıza göstermedikçe İngiliz Hükümetini zorunlu olarak bağlamaya devam eder.
Açık kanaatimizce, 22 Aralık 1921 tarihli anlaşmada böyle bir rıza anlamına gelen hiçbir husus bulunmamaktadır. Yunanistan Millî Bankası bu son anılan anlaşmanın tarafı değildir. Nitekim 4. madde bunu açıkça kabul etmekte ve Yunan Hükümetini, o sırada Londra piyasasında temin edilebileceği umulan istikrazın hasılatını Yunanistan Millî Bankasının alacaklarını karşılamak ve böylece 10 Şubat 1918 ve 19 Mayıs 1919 tarihli anlaşmalarda öngörülen kredilerden başkaca avans alma hakkının iptaline Bankanın rızasını sağlamak için kullanmakla yükümlü kılmaktadır. Ancak Londra piyasasında öngörülen istikraz hiçbir zaman temin edilememiştir. Dolayısıyla Yunan Hükümetinin 4. madde uyarınca Yunanistan Millî Bankasının alacağını o fondan ve yalnızca o fondan karşılamayı taahhüt ettiği Fon hiçbir zaman meydana gelmemiştir. Bundan zorunlu olarak şu sonuç çıkar: 4. maddenin hiçbir hukuki etkisi yoktur, Yunanistan Millî Bankasının alacağı hiçbir zaman karşılanmamıştır ve Yunan Hükümetinin Bankanın alacağını karşılamayı taahhüt ettiği koşullar hiçbir zaman gerçekleşmemiştir. Banka, İngiliz Hükümetinin yapmayı taahhüt ettiği avansların bakiyesine ilişkin alacaktan herhangi bir şekilde feragat edilmesine hiçbir zaman rıza göstermemiştir.
Yalnızca şunu eklemek isteriz ki, önümüzdeki belgeler ve yukarıda ortaya konan olgular karşısında, ifade etmeye cüret ettiğimiz sonuç gayet açık görünmektedir.
JOHN SIMON
JAMES WYLIE.
Temple, E.C.4.
İngilizce
Henüz yok.